21-27 Ιανουαρίου 2026, Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Αθήνα
Η κολεκτίβα Døcumatism και ο κινηματογραφιστής Μενέλαος Καραμαγγιώλης συμμετείχαν στην ομαδική έκθεση Πτέρυγα (38°00′02.9″ N · 23°44′16.1″ E) του πολυμεσικού φεστιβάλ Ethno☰hauntology vol. 1
Η κολεκτίβα Døcumatism συμμετείχε στην έκθεση του πολυμεσικού φεστιβάλ Ethno☰hauntology vol. 1 με τη βίντεο εγκατάσταση ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ ΒΓΗΚΕ ΝΑ ΨΑΞΕΙ ΕΝΑ ΚΛΟΥΒΙ. Το Etno☰hauntology vol. 1, είναι ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στη διασταύρωση του κινηματογράφου και των εικαστικών τεχνών και μετέφερε στο εκθεσιακό πεδίο το εννοιολογικό και αισθητικό πλαίσιο που αναπτύχθηκε στο μανιφέστο Etno☰hauntología, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Fantasma Material το 2024. Το μανιφέστο προτείνει μια μεθοδολογία που συνομιλεί με κάθε είδους φαντάσματα μέσω της χρήσης του κινηματογράφου και της τέχνης ως έναν τρόπο αναθεώρησης του χρόνου, του χώρου και της κοινωνικής πραγματικότητας. Η πρώτη αυτή διοργάνωση στην Αθήνα λειτούργησε ως ένα εργαστήριο εφαρμογής αυτής της μεθόδου. Οι επιμελητές του φεστιβάλ θέλησαν να παρουσιάσουν την πρακτική της κολεκτίβας Døcumatism που χρησιμοποιεί την κινούμενη εικόνα ως αφετηρία δημόσιων δράσεων που δίνουν βήμα σε όσους νιώθουν “αόρατοι” και “φαντάσματα” της ιστορίας μέσα από τις προσπάθειες ανήλικων κρατούμενων να νιώσουν ορατοί, παρόντες και διεκδικητικοί ενός μέλλοντος και μιας ιστορίας που θέλουν να γράψουν οι ίδιοι.
ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ ΒΓΗΚΕ ΝΑ ΨΑΞΕΙ ΕΝΑ ΚΛΟΥΒΙ Μενέλαος Καραμαγγιώλης & Døcumatism 2012-2019 | Ψηφιακό βίντεο | 11’ 26’’
Ένας ανήλικος κρατούμενος μεγαλώνει μέσα στο κελί του ένα πουλί που πετάει ελεύθερο έξω από το κλουβί του και γίνεται ο καλύτερος “φίλος” του κι ένα σύμβολο ελευθερίας μέσα στη φυλακή. Σιγά σιγά ο κρατούμενος μετατρέπεται σε ένα είδος “δεσμοφύλακα” όταν συνειδητοποιεί πως οι πρώτες ερωτικές ανησυχίες μπορεί να αναστατώσουν το πουλί που θα ίσως πετάξει και φύγει μακριά από τη φυλακή.
Απόσπασμα από το σημείωμα επιμέλειας της έκθεσης:
“Τα επιλεγμένα έργα λειτουργούν ως ασκήσεις πεδίου: ηχητικές συνθέσεις, εγκαταστάσεις και οπτικοακουστικά dispositifs που ενεργοποιούν την παρουσία των απουσιών, προσελκύοντας ό,τι επιμένει ως υπόλειμμα, ως παρεμβολή ή ως φάντασμα. Σε αυτό το πλαίσιο, η έκθεση δεν παρουσιάζεται ως ένας κλειστός χώρος, αλλά ως μια πειραματική πλατφόρμα ή ένας χώρος πρόβας (Εργαστήριο), όπου κάθε έργο προκαλεί ερεθίσματα και γίνεται ένα κανάλι ικανό να ενεργοποιήσει την αυτενέργεια του θεατή, δίνοντας έτσι συνέχεια σε μια διευρυμένη διαδικασία έρευνας προς μια συλλογική, ευαίσθητη και εν-τοπισμένη διάσταση. Εντός αυτού του πλαισίου, αναδύονται διακριτά αφηγηματικά οικοσυστήματα. Κάποια εστιάζουν σε σώματα που έχουν υποστεί εγκλεισμό, βία ή αντίσταση —είτε μέσω της στράτευσης, είτε μέσω της εξέγερσης, είτε μέσω της ανάγκης να κατοικήσει κανείς το ίδιο του το σώμα ως έσχατη επικράτεια. Άλλα μετατοπίζουν την προσοχή προς τον χώρο, νοούμενο τόσο ως ιστορική κατασκευή όσο και ως περιβάλλον εκδήλωσης. Συνολικά, τα έργα προτείνουν νέους τρόπους ανάγνωσης και μέτρησης της πραγματικότητας που μας περιβάλλει —συνθέτοντας διαδοχικά στρώματα από μνήμες, πένθος και συλλογικά φαντασιακά— ώστε να αποκαλυφθεί, στα φαντάσματα του άλλου, μια αντανάκλαση της δικής μας σύγχρονης εμπειρίας.”
Συμμετείχαν οι καλλιτέχνες Rafael De Jesús Ramírez, Oderay Ponce de León, Στρατής Βογιατζής, Sol Prado, Μενέλαος Καραμαγγιώλης & Døcumatism, Ηλίας Πετρόπουλος, Aliki Finn & Cognitive Noise